Wet van de barmhartige Samaritaan

First Aid & CPR Nigeria

De barmhartige Samaritaan: medeleven en bescherming

De uit de Bijbel (Lucas 10:25-37) afkomstige parabel van de barmhartige Samaritaan vertelt hoe een voor dood achtergelaten reiziger wordt gered door een onbekende die hem verzorgt en zich over hem ontfermt. Naast de religieuze context draagt zij een universele boodschap: de morele plicht om anderen in gevaar te helpen, uit medeleven en onbaatzuchtigheid.

Geïnspireerd door dit beginsel zijn er wereldwijd talrijke zogenoemde barmhartige-Samaritaanwetten uitgevaardigd die hen beschermen tegen juridische vervolging die te goeder trouw hulp bieden in een noodsituatie. De precieze reikwijdte van die bescherming verschilt echter per rechtsgebied: hieronder leest u wat de voor uw regio geldende wet bepaalt.

Citaat van de wettekst

Geldende wet Er is geen specifieke goedesamaritaanwet en geen algemene reddingsplicht, noch onder de Criminal Code (zuidelijke staten) noch onder de Penal Code (noordelijke staten). In de noordelijke Penal Code betreft het enige strafbare feit van 'verzuim hulp te verlenen' (s. 150) uitsluitend het niet bijstaan van een ambtenaar, niet van een vreemde in gevaar. De National Health Act 2014 (s. 20) verplicht zorginstellingen — niet omstanders — om spoedeisende behandeling niet te weigeren.
Reikwijdte van de bescherming Duaal strafsysteem (Criminal Code in het zuiden, Penal Code in het noorden), beide gebouwd op het common-law-model waarin een nalaten alleen strafbaar is wanneer er een vooraf bestaande rechtsplicht is (zorg over een hulpeloze persoon, ondernomen handeling). Geen plicht rust op de loutere omstander. Er zijn goedesamaritaanwetsvoorstellen ingediend, maar niet aangenomen.
Plicht om hulp te bieden Nee
AED-aansprakelijkheidsbescherming Nee
Geen wettelijke plicht om hulp te bieden

Uw bescherming krachtens de wet

Nigeria beschikt niet over een specifieke goedesamaritaanwet, noch over een algemene reddingsplicht, hetzij onder de Criminal Code van de zuidelijke, hetzij onder de Penal Code van de noordelijke staten. Beide systemen rusten op het common-law-model, waarin een nalaten alleen strafbaar is wanneer er een vooraf bestaande rechtsplicht is: de vrijwillige hulpverlener wordt beoordeeld naar redelijk gedrag te goeder trouw. De National Health Act 2014 (s. 20) verbiedt zorginstellingen — niet omstanders — om spoedeisende behandeling te weigeren.

Geen verplichting om te handelen, maar alle redenen om het te doen

Geen plicht rust op de loutere omstander, en goedesamaritaanwetsvoorstellen zijn ingediend maar nooit aangenomen: in Nigeria blijft een vreemde helpen een persoonlijke keuze. Die vrijheid heeft een keerzijde — de wet dwingt niemand tot handelen — maar ze betekent ook dat te goeder trouw, voorzichtig en binnen de eigen middelen helpen de hulpverlener niet blootstelt aan een harde behandeling. Wat dan het lot van het slachtoffer bepaalt, is niet de wet, maar de aanwezigheid van iemand die weet wat te doen.

Waarom opleiding essentieel is

Wanneer een hart ophoudt te kloppen, daalt de overlevingskans met ongeveer 10 procent per minuut zonder reanimatie — een aftelklok die geen wet kan vertragen. In Nigeria, een uitgestrekt land waar de responstijden enorm variëren, wordt de eerste getuige de eerste schakel in de keten van overleving, degene die de minuten wint die de hulpdiensten niet kunnen bieden. Zich in reanimatie en eerste hulp laten opleiden is niet aan een verplichting voldoen; het is een keuze maken — die om te kunnen handelen. En die keuze kan op een dag een leven waard zijn.